Speelveld

Die speelveld kan enige iets van jou ma se sitkamer tot 'n heilige tempel soos Loftus Versfeld of Nuweland wees. Dit sluit teerstrate, snelweë en dorpspleine in. Die enigste vereiste is dat die speelveld duidelik uitgemerk moet wees, en onthou dat die buitelyne nié deel van die speelveld vorm nie. 'n Gebrek aan enige van lg. 2, lei tot ernstige argumente. Selfs kennis daarvan lei tot ernstige argumente.

Die speelveld moet verkieslik gelyk wees. Letterlik. Niks is so moeilik as om voor 'n wedstryd te moet besluit of jy op- of afdraand wil speel nie. Veral nie as jy ook nog moet besluit of jy saam of teen die wind moet speel, of met die son in jou oë of agter jou rug nie.

Verkieslik moet daar gras op die oppervlak wees, maar dit is nie 'n vereiste nie. Modder werk ook - vra maar ouens wat al op Nuweland was. Diep sand kan lastig wees, veral as dit in jou oë kom. Klippe moenie so groot wees dat jy daaroor struikel nie. Duwweltjies is aanvaarbaar.

Dit is raadsaam om nie op 'n veld te speel met 'n krieketblad in die middel nie. In so 'n geval sal jy vind dat die spel meestal in die dekveld plaasvind, en alle laagvatte op 'n goeie lengte buite die wegpen uitgevoer word. 'n Goeie verskoning om dan nie te speel nie, is iets soos 'Ek het nou net onthou my suster trou vandag, en ek is die strooijonker'.

NOTA: Soms sal jy hoor mense praat van die speelveld as die 'paddock', veral in Nieu-Seeland. Daaruit kan jy aflei dat die ouens wat daar speel sterk ooreenkomste met skape toon. As 'n mens na die modderige oppervlakte van hulle velde kyk, besef jy ook dat skape daar in die reën aangehou word.